زآور دیاری تاریخی وکهن

معرفی یکی از شاعران خوش ذوق و خوش قریحه دیارمان

ایشان کاک صلاح الدین طبیب زاده فرزند مرحوم حاج ملا صالح حکیم که در

سال 1330در حومه مالمین در روستای  دزآور که به روایتی در فصول

تابستان محل تدریس شیخ شهاب الدین به شاگردانش بوده است  دیده به جهان

گشود و دوران کودکی و جوانی را  در محیط و آب و هوای آنجا سپری نمود

ولی در سال 1359بعلت تجاوز دولت وقت عراق به خاک ایران مجبور به ترک

دیار خود شد  و به شهرهای اطراف روی آورد و روستای مزبور خالی از

سکنه گردید و ایشان در مدت آوارگی که در شهر پاوه و کرمانشاه و روانسر

و نودشه و باینگان  در سمت دبیری ریاضی به همنوعان خود از ته دل و با

اشتیاق فراوان خدمت نمود و اوان جوانی خود را با کلاس و درس و مدرسه و

همراه با جوانان و نو جوانان این مرزو بوم سپری کرد چون علاقه و عشق

وافری به زادگاه و دیار خودداشت و انتظار رهایی آن دیار از چنگال دشمن و

پایان آوارگی و غربت بر سراپای وجودش  سایه افکنده بود و هجران و

دوری  از آن به ویژه زیبایی و طراوت و شادابی آن درونش را عذاب می داد و

احساساتش را متاثر و متالم می نمود و فکر و یاد زادگاه لحظه ای او را رها

نمی کرد تخلص ( بینا ) را برای خود برگزید وهزاران بیت جذاب و جالب ودل

انگیز را سرود  ودر رویا و خیال آهنگ خاطراتش

چنین نمایان میسازد :

ره فیق ، به خیالم  وه ته ن ، که و ته ن یاد    

          بی بازاریما ، و بازارم کـــــــــــــه ساد

 غـــــــــه م خوار و حه زین  دلم نیه ن شاد       

      به شه وو ،و به رو  مه کیشوو ، فه ریاد

تالان وه مالم  ره نجم شی  به ر باد

کردم ســـــــــه یری هه رد  باغو که شو کو     

       چه مه نو و گولزار ، سه و زه ، جه سه ر جو

به آوای سه حـــــــه ر  ده نگی قاقـــــــا بو        

      ســـــــــــــــه فا به خشی روح  په ری منو تو

خه به ر بیاوه دیم وه رما ، جه  نو                                                             

به همین سبب پس از پایان دوران جنگ 8 ساله و شروع با زسازی ، و فرا

رسیدن دوران بازنشستگی اش به دیار خود بازگشت و در آنجا سکونت یافت

  به قول خود هنوز هم عشق و تمایلاتش  سال به سال بیشتر و بیشتر شده و

جاذبه ها و و پوشش سر سبز و خرم کوهها و باغها و چهچهه مرغان سحر

ونوای بلبلان  اعصاب  و فکرش را آرام و به توصیف و تعریفش فرا می

خواند  و شبیه آغوش و دامن مادر که آرامش بخش دل و اعصاب و مرکز

عواطف و احساسات انسانی است جغرافیا و طبیعت آنجا نیز روان و درون

هرکس ، از جمله ایشان را نوازش میدهد و از استرس و افسردگی  و

اضطراب  او می کاهد  و ایشان را به سرود آشنایی وا می دارد و پریشانی  و

اندوه  را از وجودش می زداید  به همین جهت خوش بینی و یکدلی نسبت به هم

آرزو میکند.

وینه م ئارده ن سایت ، په ی ئاشنایی         

                سلام و عه لیک هه م  مه رحه بایی  

 به ش دل ، به ری بو  جه هه م جیایی   

                     چنگ ، دو  وه ریسمان  دوسی و برایی

 به دیده ی وه ش بین نمای ته به سوم         

              دنیا دیده و دل عال بو ته جه سوم

 وینه م مه ردومه ک  چه م که رو یانه   

                        وه ش دوش دیاری سایت و سامانه

 چون سایت و وبلاگ  مورد نظر به نام (( مالمین )) چشمه ای زیبا و جایی

خرم از دزآور است در باره معرفی مالمین سروده ای را جناب آقای طبیب زاده

به بینندگان و خوانندگان  عزیز این سایت تقدیم فرمودند و ما هم در اینجا

خدمت شما دوستان ارائه می نماییم که امید  است مورد پسند باشد و از آقای

طبیب زاده عزیز که زحمت کشیدند بینهایت سپاسگزاریم .

مالمین

یا ره ب شوکرت بو رب العـــــالمین      

       ساحبی قودره ت جه هه وا و زه مین

تو دان به که ره م پای سه نگی خارا   

    ئاووی زولاله و ساف و گـــــــــــــه وا را

مــــــالمین خه لات ، زاوه ر مه قامش 

      گــــــــه زه نی و پوونه خیزیو جه تامش

زاوه ر مه سیف  و مالمین جوبارش     

   میوه چوون شه که ر ، به رمـــــــدو دارش

وه شا مالمین و شیب و فه رازش      

    گولباغاو گـــــــــولزار که شو ریبازش

فه رازی مالمین ، دالانی و ده ربه ن   

    به ره زای شاخان مه ره و بن، وه زه ن

دامانش ، ره نگین شادو دل نه واز     

     باغه نو بویسان جو ، چه مه و قه لواز

سه رچه مه ی مالمین مه جرای کوساره ن  

        ئا میته ی به فراو عه تری گولزاره ن

مالمین  وه ش نمای باغ و ده راوه ن  

             سه وزایی و سه یه و شنه ی سه را وه ن

سالحان جــــــه ده ور ،  مالمین که رد ماوا    

       مه ر هه م وه روی زام  زامداران ساوا

به طب سونه تی و گیواوان جه هه رد       

           مه علوم بی نوسخه و  دریی  شه فای  ده رد

هه م دمای درمان به دلسوزانه     

                       نه وه ش به ئیکرام کریی ره وانه

ئی جـــــــــــــا سالحان که رده بی ماوا    

               روضــــــــه الصفا چه مه و سه را وا

هانه هه لوچه و ته خته و ئه لیاغه       

             پاگه شتی مـــــــــــا لمین جی شیخ و ئاغه

شیخ شاب الدین و جه ده ورش چه ند پیر     

      سه کو و مه سلای سولتان و ئه میر

شاهدی مالمین راگه ی وه ساله ن    

             ئامای زه وار و شه وقی هه ر سا له ن

به واته ی قه دیم به لگه ی تاریخی      

       مالمین بی مه کته ب ئه سحاب و شیخی

ئــــــــــه سحاب جه یومنو ئاو مالمینی    

              گیرینی ده رسو شیخ شابه دینی

طه ویلی و زا وه ر ئیراقو ئیران        

        نیمیو زیا ره ت نیمیو به سه یران

را ویاریش بینی نیه ت به ئیحسان    

           سلیمانی و هه ولیر تا  وه کورده سان

جه زیکرو ته سبیح سه ودای زیاره ت  

        ئومید بی و ته فریح به هه ر عیباره ت

مالمین جه گوزه ر مه سیرو ئا وی       

         کارگاو هارداش بی به دوی ئاساوی

ئاو د اروو ئاوپاش هه ر وینه ی جاران     

     چه مداره ما لمین جه سه ر ، رای یاران

باقی و سه ر ئه فراز سفره ی کوساره ن   

          میمانی که رو هـــــــــــه ر سال هه زاران

به باوشی  وازو  ئاوی پور نازه      

         فینک کــــــــــه رو دل نه فه سه  تازه

یه قین جه سه فاو لوتفی هه وای چه م      

    راحه ت بو نه فه س ، هه م ده م و با ز ده م

((بینا)) یچ دلشادی ماوای ره نگینه ن   

       ماوا و مه شره بی سه فای مالمینه ن

اینک سروده دیگری ازایشان 

 هه وا رگه ی ده ربه ن

 لوانی ئه و ده ربه ن دور جه یادی خه م     

            سه رو هه سانا دیانی به چه م

که ردم ته ماشه و  وه رو ده ربه نی        

              سایه و نازاراو هه واو وه ته نی

هه ر کوگه یوم دی ده رونش تار بی         

               تاریکیش جه ده  س چولی هه وار بی

 که وتا گوفتو گو چه نی که لارا           

         نشینگای قه دیم کونه هه وارا

 من واتم ئینه چه حاله ن پیتا ؟       

                   مه وینو مذاق یاران ، وه لیتا

واتش هه ر یاگیو یار نه یو پیشدا          

           ره نگی ویرانه گیرو به ویشدا

 جه نگی ویرانگه ر سه رش دا لیما          

          یاری چولش که رد ویران بی جیما

ئیسه هه وارم چوله ن جه  یاران                   

        نیه ن نه وای ذه وق  چون قه دیم جاران

به لام وه ختیو که هه وای یارم  بی         

           لوتفو نه وازش   ده س نازارم بی

چول نه بی وه لات  شیرین یارم بی                

       خه لکی چون  فه رهاد کوکه ن دارم  بی

 دوس به ئیشتیاق هه وا دارم بی          

      ماس و دو  و که ره هه م بازارم بی

 کورپه چنوری جه سه ردارم بی           

          سه فا و  مروه ت هه م هه وارم بی

شادی گه نجینه ی سینه ی یارم بی          

        چه پله و گورانی ته له بکارم بی

مه ره و دالانی را ویارم بی                          

        ده نگی کنا له یل هه م نه وارم بی

هه میشه و دایم ئامای یارم بی            

                      غه یر جه زمسانی هه ر وه هارم بی

ئیسه یچ بوی شنه ی سه وزه ی  کوساران        

               زینه تش دان پیم په ی ئامای یاران

چه مه و  وه روا وی هاژه و قه لوه زا   

                 تا زه ش که را وه ئاماو ئازیزا

ئه یزه ن به پیشواز یارانی  گیانی            

            ئاو و سه ر چه مه یم مدو قوربانی 

به لکو ئازیزا ن بوزانیم وه ر چه م                

               ره نگینم که را  هه م دیسان که م که م

هه ر چی که چه ند سال من چولیم ساچان         

              ئازیزان هیشتای  هه وارم ماچان

من به سه رچه مه و هه ردیم مه نازوو              

              ئاوات په ی  له قای یاران موازو

((بینا )) ئی جاریچ خیر ئامای وه خه یر             

            چون ماوای چولم  به سوز که ردت سه یر